Tekil bir dram
Ve şimdi sahne açıldı. Oyun bir; Dünyanın en sıradan sandalyesinde oturuyor şahsına özgü bir yalnız-lık Kendinden çevresinden, her şeyden eksiksiz pişman, keşkelerin yiyip bitirdiği bir vücut, bi deri bi kemik... Sehpanın üzerinde yeşil bir küllük, yeşil-miş; Evvel zaman içerisinde simsiyaha dönüş-müş. Duvarları beyazın bir tonu olan evinde perdeleri sırıtıyor, sapsarı Acı içerisinde kıvranıyor çaresiz ve yapayalnız-lık Tanrının en büyük testi, hiçbir sınavı geçemeyen şahıs. İlginç ve farklı sisli ve karanlık Perde kapanmadan önce haykırıyor bağırmadan; Bana rahmet oku ve üzülme.. Gidenler geri dönmezler! Ve perde kapandı, alkışların sessizliğiyle bir sigara daha.. Aslında herkes bir metin bekliyor gibi Met-ini doğaçlamak kimin haddi ? Makyajını tazeledi, terini sildiği havlu Birazdan boynuna ip. Bundan sonra ışık yok, gözlerine haberler iyi. Bu son perde oyun bitti.