Tekil bir dram

Ve şimdi sahne açıldı. Oyun bir;

Dünyanın en sıradan sandalyesinde oturuyor şahsına özgü bir yalnız-lık

Kendinden çevresinden, her şeyden eksiksiz pişman, keşkelerin yiyip bitirdiği bir vücut, bi deri bi kemik...

Sehpanın üzerinde yeşil bir küllük, yeşil-miş;

Evvel zaman içerisinde simsiyaha dönüş-müş.

Duvarları beyazın bir tonu olan evinde perdeleri sırıtıyor, sapsarı

Acı içerisinde kıvranıyor çaresiz ve yapayalnız-lık

Tanrının en büyük testi, hiçbir sınavı geçemeyen şahıs.

İlginç ve farklı sisli ve karanlık

Perde kapanmadan önce haykırıyor bağırmadan;

Bana rahmet oku ve üzülme..

Gidenler geri dönmezler!

Ve perde kapandı, alkışların sessizliğiyle bir sigara daha..

Aslında herkes bir metin bekliyor gibi

Met-ini doğaçlamak kimin haddi ?

Makyajını tazeledi, terini sildiği havlu

Birazdan boynuna ip.

Bundan sonra ışık yok, gözlerine haberler iyi.

Bu son perde oyun bitti.